menu

1. Strona Główna
2. Dodaj do Ulubionych

księga gości

1. Księga Gości
2. Dodaj do Księgi

Mój profil

Potrzebuję
zwierciadła -
lustra,
w którym
mogłabym się
przejrzeć,
przeglądać
do woli...
Jestem
jedną połową świata,
która
rozgląda się
za
swoją drugą połową...
Być może
jeszcze
spotkam Cię
po
latach rozłąki...
Być może
miłość,
która
w nas
zasnęła,
obudzi się
powoli,
pośród
wątpliwości i obaw
przed
kolejną porażką...
Ale
czy
jesteśmy
w stanie
miłością
uchronić się
przed
samotnością?


***


Jestem cudzoziemką,
gdziekolwiek
los mnie nie zawiedzie.
Życie moje -
pasmo pseudosukcesów,
masochistyczna szarpanina,
okraszona
psychologicznym autoterrorem.
Wywołuję skandale.
Zaskakuję otoczenie
niewyobrażalnymi
i karygodnymi
kaprysami i szaleństwami.
Kocham ten stan,
to ciągłe zatracenie.
Rodzi to we mnie
nieuzasadniony bunt,
wieczne niezadowolenie,
życie w sferze
iluzji i marzeń.
Nieustannie
uciekam od rzeczywistości
wierząc, że
wkrótce nadejdzie
oczyszczenie...


***


Chciałabym przedstawić Ci
poruszenia duszy -
słońce w błękitnym krysztale,
anioła wśród
fałszywych proroków,
ciemne sny z lasu,
krwawiące drzewa na zakręcie,
ontologiczną jedność...
Chciałabym tyle Ci powiedzieć...
A Ty
z uśmiechem
wbijasz mi
nóż
prosto w serce...


***


Na marginesie czasu,
niejako nadliczbowo
powstają światy -
osobne,
autonomiczne,
płonne jak sny.
Nie rządzą nimi
żadne prawa
prócz praw marzeń
i skrytych namiętności,
w których
przedmioty
są realne,
zarazem realnymi
nie będąc.
Odkrywam
swój wewnętrzny świat,
będący
symbolicznym rajem,
utraconym
po inwazji
na moją
małą
stabilizację...


***


Być jak ptak:
lekka i zwinna,
mieć skrzydła,
wzbić się
w powietrze
i wzlecieć
do nieba –
wolna od trosk,
wolna od zmartwień,
wolna od szarości,
wolna od niepokoju,
wolna od wszystkiego…
Czuć jedynie
wiatr,
chmury
i słońce…
Nie myśleć
o niczym,
jak tylko
o tym,
by wciąż
lecieć –
coraz wyżej
i wyżej…


***


Ogród mojego świata:
nieskończony system znaków,
symboliczny teatr,
w którym ustawicznie
następują spektakle
apokalipsy i narodzin,
stawania się i unicestwiania,
jedności i wielości.
Czas jest tu pamięcią
samego siebie
i o samym sobie.
Ogród mojego świata:
nieskończone bogactwo,
które poznaję wciąż od nowa,
ale nigdy nie pojmę do końca...


***


Szłam przez
krainę suchych kamieni,
które
płakały krwawymi łzami
pod moimi stopami.
Dotykałam lekko
popielatoszarych liści drzew,
którym
łamałam kręgosłupy
moimi dłońmi.
Spoglądałam
w rozgwieżdżone niebo,
które
stanęło w płomieniach,
a błękitne gwiazdy drżały w oddali
pod moim wzrokiem.

A krople źródła
albo krople krwi?
płynęły z mego serca -
słyszałam je
i myślałam,
że szpetne potwory
też mogą
trafić do nieba...


***


mój palec krwawi -
piszę nim do Ciebie.
tysiąc myśli w jednej chwili...
tysiąc uczuć...
nie znajdę Cię już.
dzieli nas
rzeka
niewypowiedzianych marzeń...
trochę kłamstwa...
trochę prawdy...
gubiąc siebie
tak trudno
cokolwiek powiedzieć...
i nie wierz nigdy,
kiedy mówię,
że nie chcę...
i nie wierz nigdy...


***


Drżę
jak liść
nawet pod
najlżejszym
podmuchem
wiatru wspomnień,
bojąc się
tylko
huraganu zapomnienia...


***


Wszystkie godziny ranią,
ostatnia zabija.
W pierwszej powstajesz,
Drugą przychodzisz na świat,
Trzecia jest
pierwszym poznaniem,
Czwarta Twoim rozwojem,
Piątą zgłębiasz arkana wiedzy, by
Szóstą osiągnąć jej apogeum,
W siódmej dojrzewasz,
Ósmą smakujesz miłość,
Dziewiąta jest
założeniem rodziny,
Dziesiąta Twoją pracą,
Jedenastą wkraczasz
w jesień życia, a
Dwunastą zasypiasz
na zawsze.
Wszystkie godziny rania,
ostatnia zabija.


***


Jeżeli kiedykolwiek
niebo zapłacze,
to tylko
z żalu,
że nigdy
nie mogło być
dla nas
tak bardzo błękitne,
jak zwykliśmy
je postrzegać...


***


Wartości preferowane
przeze mnie...
Dla mnie cały świat
mozolnie budowany,
stawiany pieczołowicie
na delikatnych fundamentach,
które miały się wzmocnić -
dla innych obiekt wyszydzany,
przedmiot kpin...
Po raz kolejny
wszystko rozpada się
niczym domek z kart...


***


Kształtujesz mnie delikatnymi palcami rzeźbiarza
O szarej godzinie przemienienia,
Chcąc uważnymi,
zachłannymi dłońmi
napisać na mojej skórze magiczne formuły...
Harmonia dwóch ciał,
dwóch dusz,
dwóch serc...
A gdy bezwiednie zatracimy się
w morzu pocałunków
i muzyce ciepłych szeptów -
Melodia namiętności uniesie nas
w bezkresny błękit marzeń
i szczęścia...


***


Przyszedłeś...
Choć pewna tego,
co się za chwilę
wydarzy -
drżę z radosnego niepokoju,
niecierpliwości
i oczekiwania...
Spojrzysz,
a ja roztopię się pod Twym spojrzeniem...
Obejmiesz,
a ja zatracę oddech
z niewysłowionego szczęścia...
Delikatne muśnięcia mojej skóry
zamienisz
w rozkoszny dotyk,
rozpalający zmysły do granic...
Twoje usta...
Niekończący się
deszcz pocałunków...
Miliony oddechów...
Ciągle mi mało...
Ciągle brak...
Wspólne, przyspieszone
bicie serc...
I nasze ciała,
które w jedno złączą się
miłością...
A czas przystanie w miejscu
zdumiony chwilą,
którą wypełnimy sobą
nieskończenie...


***


Choćby zgasły
wszystkie światła świata -
nie będę się lękać,
jeśli Ty
będziesz przy mnie -
słońce mego życia,
otulające mnie
swym blaskiem i ciepłem...


***


Masz w sobie naturalny
afrodyzjak, którym
cudownie przyciągasz mnie
do siebie
i nieustannie sprawiasz, że
eksploduję wciąż na nowo - niczym
krucha figurka - pod wpływem Twojej miłości...


***


To lato
było najcieplejsze,
a ten dzień
najsłoneczniejszym dniem
tego lata.
Liście drzew
przybrały
najbardziej soczystą zieleń,
a i niebo
wydawało się
najbardziej błękitnym
spośród
wszystkich nieb.
Szłam
przez urojone miasta,
pośród półsennych pragnień,
nieśmiało marząc,
by choć przez chwilę
kołysać się
w bezdennej czerni mroku -
tylko
ja i moj diabeł...


***


było późno.
stałam w oknie
i czekałam.
moje jasne krople skrzyły się
w świetle burzowych błyskawic,
obmywały twarz,
padały na pierś.

spoglądałam w szybę
i patrzyłam na odbicie delikatnego,
nieskazitelnie czystego
wodospadu moich kropli o Tobie.

a za nim ciemność nieskończona,
z której powstał.
a przed nim otchłań nieprzenikniona,
w której ginął.

kolejny raz
wszystko
zepsułam.

zepsułam piękno
i krystaliczny blask
naszych - już nie naszych,
Twoich - już nie Twoich,
moich - już tylko moich
jasnych kropli o nas.

za nimi biegł wiatr
i oddechem rozwiewał
tysiące uczuć, myśli, gestów.
płaczliwie zawodząc
usychający bukiet nieumierającej miłości,
co po nas pozostał -
uderzył
błyskawicą.


***


nikt nam nie odbierze miłości
piękni jesteśmy i dobrzy
na czołach mamy
znaki przyszłości
i oczy pełne gwiazd


***


Uchwyć mnie
swoim spojrzeniem,
kiedy Cię mijam.
Dotknij mnie swoją dłonią,
kiedy stoję obok.
Usłysz mój głos,
kiedy mówię do Ciebie.

...

Wyobrażenia znów biorą górę,
ale nie rozczarowujmy świata -
udawajmy...


***


Postaraj się zapomnieć to,
czego nigdy nie mogłeś się doczekać.
Postaraj się zapomnieć to,
czego nigdy nie wiedziałeś.
Postaraj się zapomnieć to,
czego nigdy nie mogłeś mieć.
Rozpacz jest uparta -
prowadzi
do głębi wszystkiego,
do dziury niewartej nawet trudu zbadania.
A Ty czasem nawet wierzysz,
że
dla wszystkich starczy miejsca pod niebem...


***


sny jak mleko
ciepłe, gęste, pełne
próbuję otworzyć oczy
tak trudno rozkleić powieki
przed brzaskiem
nagiej mroczności
epicentrum nocy
jest ich tysiące na minutę
tabuny czarnych dziur
rozrywają otwór w głowie
i przenika
cisza niczyja-czyja
i przebija się
przez rozwartość
oczu


***


Czasami czuję,
jakbym pędziła na oślep
w rozpędzonym pociągu.
Wyskoczyć?
Marzę o tym,
aby wreszcie przystanąć,
odetchnąć głęboko
i zacząć żyć po swojemu.
Wyskoczyć?
Peron jest pusty,
dookoła idealna cisza.
Wyskoczyć?
W pociągu są
bliscy,
przyjaciele,
cała reszta świata.
Wyskoczyć?


***


Ja i Ty -
dwa inne światy,
dwa różne życia,
dwie odmienne wyobraźnie,
ale
jedno zdumienie
i
jedna radość,
gdy
coś czujemy
na odległość
tak samo...


***


Myśli niespokojne
zataczają się
po głowie
w upojeniu -
odurzone,
niecierpliwe,
tak mocne...
Nie boisz się
mojego ciała,
ale przecież -
kiedy
tylko
zostajemy
sami ze sobą -
nigdy
większy nie jest
nasz strach,
jak
w takich chwilach...
We wzburzonym powietrzu
rodzimy się
tylko dla siebie
takim samym czasem,
taką samą przestrzenią...
Kolory
naszych dusz
mieszają się
ze sobą,
ze śladem wiatru,
z płatkami bzu...
Eucharystia
bez końca...
Umieramy
z umierającymi,
oddając
za
jeden pocałunek,
za
jeden uścisk
wszystko,
co
w krwi
się mieści...


***


na czułe muśnięcie
na drobny znak uwagi
na dotyk palca
i dźwięk imienia
na lekki powiew na policzku
na pocałunki wzbronione
na trochę kłamstwa
i trochę prawdy
ostygło serce
i tylko
jedna jedyna myśl
skromna i niedokończona
że nie ma ograniczeń
wszystko jest na sprzedaż
wszystko można kupić
i ponownie sprzedać


***


I znów
wracamy
do zwykłego biegu rzeczy -
tak,
jakbyśmy
doszli
do kresu wyobraźni -
do kresu wyobraźni
nieistniejącej
w swym niebycie.
Lecz
ta jej nieobecność
musiała być
sama
też wyobrażona -
jak ulotna wieczność,
jako bezwład
w swej martwocie.
Mówisz, że
tak trudno
znaleźć
określenie
dla tej zimnej pustki,
dla tej nicości,
dla tego
obezwładniającego smutku
bez przyczyny.
Tak więc
trwamy zawieszeni
między
świtem a nocą,
kłamstwem a prawdą,
niewinnością a grzechem -
dobrana para
w krainie nikczemników,
z powikłanymi życiorysami,
z zagubionym słowem,
z językiem zapomnianym,
dobrana para
zmierzająca
ku nowym czasom...


***

Licznik odwiedzin